miércoles, 18 de abril de 2018

Visita Ao Salón Do Libro E Mulleres De Conto

Certo dia soleado con vento templado fomos facer unha visita ao Salón do Libro.
Antes de saír da escola nós non sabiamos que non iamos ir sos ata alí.
Resultou que fomos acompañado aos nenos e nenas de 4º de Infantil que ían ao mesmo sitio que nós!
Era unha grande responsabilidade e levámolos collidos das mans.
Cando iamos pola Ponte dos Tirantes era bonito vela toda chea de xente miúda.
Por fin chegamos sans e salvos ao Pazo da Cultura que é onde se celebra O Salón.
Os pequenos entraron primeiro, xa separados de nós.
O primeiro que vimos foron fermosos fíos colgados do teito e a Orbil, a mascota do Salón.
Que non dubidou en poñerse a bailar con nós. 
 Logo de subir por unhas eternas escaleiras sentámonos para asistir a un obradoiro.
Traballamos con plastilina, leds e circuítos para conseguir acendelos.
E a verdade que o conseguimos!
Logo debuxamos, recortamos, pegamos...
Todo con tal de elaborar unhas bonitas postais con luces incluídas!  
E chegou o momento de botar unha ollada a todo o demais que había no Salón do Libro. E o primeiro que atopamos foi o noso traballo!
Estaba rodeado de moitas outras colaboracións doutras escolas e artistas diversos. 
As paredes estaban cheas de motivos literarios ou non arredor das Mulleres de Conto, o lema do Salón este ano.
Tamén fomos a unha sala especializada en México, o país convidado nesta XIX edición do Salón.
A monitora explicounos o significado de todos os obxectos e debuxos alí representados. 
Gustounos saber das 68 linguas faladas en México. Ata lemos textos nalgunhas delas!
Aínda houbo moito máis... Pero seguro que vos gustará coñecelo de primeira man pasando por alí!  
Nós regresamos á escola felices e contentos cun bo recordo, cos tirantes da Ponte como testemuñas.
Lucía Cancela Rodríguez, Breixo Fentanes Gago e Yanira Garcia García 6º A
CLICAR AQUÍ E VER TODAS AS FOTOS DA VISITA

viernes, 13 de abril de 2018

De Pescadas E De Untos

A Sopa Cambia Tempos
Daquela, nese verán eu aínda era un rapaz folgazán, pero intelixente.
Cando meu irmán naceu, nese preciso intre el e eu sabiamos, que cando Adrián o aprendera a falar estariamos nunha competición para ver quen  era o mellor.
Un día de verán meu irmán queixouse porque facía demasiado calor. Eu aposteime a miña mellor lambetada a que se eu facía unha sopa e a probaba empezarían a caer raios.
- Xa, xa, xa veremos- dixo el.
Eu púxenme mans á obra, fervín a auga e boteille: bosta de baca, pescada da parte escura da neveira, unto cru de porco, fígado de polo e unha botella de vinagre e moitas porcalladas máis. A verdade, mentres facía esta “ sopa” sentíame un bruxo endemoniado.   
- Xa está!!!!- exclamei.
Meu irmán veu e probou a sopa... A súa expresión deume a vitoria.
-Sabe a raios!!!
Mauro Lago Nogueira 6º A

Todo Moi Diferente Daquela
Un día, miña nai comezou a contar cousas daquela, cando ela tiña máis ou menos a miña idade e, a min, resultábame do máis interesante.
O que máis me chamaba a atención era cando tocaba cociñar. Eu case non axudo cando toca face-la tarefa porque son un pouco folgazana.
Miña nai dicíame que cando seus pais tiveran un día malo se non axudabas, ás veces nin comías.
-Pero, isto é verdade?- preguntáballe eu.
-Claro que si! -contestábame.
Tamén lle mandaban comer de todo: pescada, unto, verduras... cousas que, a min por exemplo, non me gustan e se non as como, non pasa nada, pero se eles deixaban aínda que sexa a metade non se levantaban da mesa ata que o prato estivera baleiro.
Se eu estivera nese momento, non sabería como sobrevivir. 
Ela seguíame contando e contando cousas dese tipo... Pero eu creo que agora xa non é así, verdade?
Sara Fontán Cacheda 6º A

A Nena Pantasma
Eu daquela non cría nas pantasmas...
Era unha cálida mañá, eu xogaba tranquila, ata que a miña nai berrou:
-¡Filla díxenche que limparas a túa habitación! En serio, máis folgazana non podes ser! 
Eu, asustada polo berro, empecei a limpar a habitación. Nun momento vin algo moi estraño, era algo que flotaba, estaba moi pálido. Cando o mirei máis de cerca vin uns ollos negros coma a noite, que me miraban fixamente.
Eu, asustada, corrín berrando:
-¡Ahhh!¡Unha pantasma!
-Pásache algo? Preguntou miña nai.
- Hai unha pantasma na miña habitación- dixen eu aterrorizada.
A miña nai intentou tranquilizarme dicindo:     
- As pantasmas non son reais filla, agora senta na mesa que imos comer pescada.
Eu... comín... Pero agora polas noites teño medo e parezo un unto, sen descansar.
Irene Torres González 6º A

Cando Era Neno
Gustábame moito ser un bebé!
Daquela non tiña que preocuparme por nada e facía o folgazán todo a día sen que me rifaran.
Podía comer o que quixera pero... agora teño que comer a pescada que prepara miña nai sí ou sí.
Unha vez, cando era pequeno, unteime de manteiga e os meus pais volvéronse tolos limpando os estropicios que fixen por toda a casa.
Eu ríame sen comprender que pasaba pero é que, daquela, todo me facía graza.
Javier López Fernández 6º A

Carla
Xa sei, todos os relatos empezan con: érase unha vez, pero este relato non.
Era una mañá moi calorosa e Carla, a nosa protagonista, espertouse para ir á escola, levantouse da cama e dixo:
-¡Hoxe teño que chegar moi puntual, xa que teño unha saída.
Baixou as escaleiras, foi almorzar, e a súa nai dixo:
-Carla, come devagar que ninguén cho quita!
Carla doulle un bico á súa nai e esfumouse pola porta.
Na saída ían ver cousas sobre animais. Daquela só tiña oito anos, entón preguntaron: Alguén sabería dicir que é o unto?
-Xa sei, é unha graxa que rodea os intestinos dos porcos, dixo Carla.
Cando volveran da saída, Carla foi á súa casa comer.¡Tiñan para comer, pescada!
-Non me gusta!- Exclamou Carla
Entón subiu ao seu cuarto durmir a sesta.
E a súa nai dixo:
-Baixa xa, folgazana!
Mercedes Barragáns Padín 6º A

Amigos Diferentes
Hai moito tempo, nun lugar moi lonxano, nun pobo cuxo nome non quero lembrar, vivía un neno que sempre quería axudar a todos e outro que era o máis folgazán de todos os do pobo.
Daquela non había teles, consolas nin nada, só tiñan xogos de mesa e cousas así. Un día Brais, que era o mais traballador de todos, preguntoulle a Breixo o máis folgazán:
-Breixo por qué nunca fas nada?
-Porque odio traballar -respondeu Breixo.
-Eu creo que é mellor que fagas algo como por exemplo ir de pesca.
Entón Breixo aceptou e foron de pesca. Pasaron varias horas e...
-Unha pescada, unha pescada! -gritou Brais.       
Despois da experiencia, como lle gustou, Breixo aceptou traballar un pouco máis.
Lucía Cancela Rodríguez 6ºA

Sorpresa
Hoxe 28 de novembro é o meu aniversario, e teño moitos deberes. Eu non quería facelos...
-Fai os deberes folgazán, ou na comida comes pescada! - díxome miña nai.
Daquela, fixen os deberes pero ao final tamén tomei pescada e un pouco de unto.
- Non teño fame! Exclamei. Pero en realidade si tiña fame.
Na merenda a miña nai desaparecera, eu non sei onde fora, ao 5º pino, seguro, pensaba eu!
De repente apareceu e con ela toda a miña familia.
- ¡SORPRESA! Berraron todos.
Eu, coma unha formiga, asusteime de ver tanta xente ao meu redor. E por riba a miña nai ríndose do susto que me pegou a miña familia.
Despois a miña curmán chegou coa torta e todos comezaron a cantar o feliz aniversario.
A torta era de conguitos e papouse toda.
Despois viñeron os agasallos e o que máis me gustou foi o da miña nai, e foi a Play3 co Fifa 2016.
Eu chorei... e... despois... xoguei á Play. 
Pedro Carmuega Salazar 6º A

Pescada Con Unto   
Onte, ía unha pescada polo río e encontrouse ao seu amigo o linguado. 
-Sabes o que descubrín hoxe?-preguntoulle a pescada-. 
-Non, non o sei. 
-Descubrín que algúns animais teñen unha graxa ao redor do intestino chamada unto. Por suposto, eu non teño iso.

Daquela, iso pensaba a pescada, pero uns anos despois (cando xa era un pouco folgazana) ao facerse unha radiografía, viu que tiña o unto. 
Protestoulle á doutora porque dicía que as pescadas non tiñan unto e a doutora díxolle que todas as pescadas tiñan algo de unto.
Yago Amoedo Martínez 6ºA